มีนิทานเรื่องนึงที่อยากเล่าให้อ่านมากๆเลยหล่ะ เรื่องมันก็มีอยู่ว่า...

กาลครั้งหนึ่ง มีกระต่ายน้อยตัวหนึ่งชื่อว่า"ROPPIE" โดยปกติแล้วเจ้ากระต่ายตัวนี้ใช้ชีวิตอย่างค่อนข้างเกเร เพราะด้วยความที่ไม่มีใครที่จะมีเวลาที่จะมาดูแลเอาใจใส่เท่าไหร่ และตั้งความหวังในตัวของกระต่ายน้อยตัวนี้ไว้สูงมาก แต่คนรอบข้างที่รักและเอ็นดูเจ้ากระต่ายตัวนี้ก็พยายามให้สิ่งของเพื่อทดแทนในเรื่องของเวลาที่ไม่มีให้มันเลย แต่ก็ยิ่งทำให้ROPPIEกลายเป็นคนที่โดดเดี่ยวมากขึ้น เพราะบรรดาสัตว์รุ่นเดียวกันกับมันก็หมั่นไส้และอิจฉา ต่อมาเมื่อกระต่ายตัวนี้เติบใหญ่ขึ้นก็มีเหตุจำเป็นที่จะต้องไปทำงานต่างเมือง ดังนั้นก็ต้องไปอาศัยอยู่ที่พักต่างเมือง ซึ่งในช่วงแรกก็พักกับเพื่อนหลายคน ทำให้ชีวิตในช่วงนั้นก็ดูสนุกสนานดี แต่พอต่อมาผิดใจกับเพื่อนร่วมห้องทำให้จำเป็นต้องออกมาพักอยู่คนเดียว เพื่อให้มีเวลาทุ่มเทกับงานมากขึ้น แต่หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเหตุทำให้ผิดใจกับเพื่อนที่เคยพักอยู่ด้วยกันอย่างรุนแรงอีกครั้ง จนกระทั่งต้องตัดสายสัมพันธ์นี้ทิ้งเสีย จึงทำให้ROPPIE รู้สึกปฏิเสธเพื่อนที่เป็นรุ่นราวคราวเดียวกัน และเหงามาก ต่อมา...ROPPIEได้พบกับวัวตัวนึงในโรงนาชื่อ"KRABBIT" ซึ่งเป็นผู้ที่ช่วยให้ไม่ว้าเหว่อีก แม้ว่าKRABBITจะไม่ดีพร้อมในสายตาของสัตว์หลายๆตัว เพราะมันเป็นวัวที่ฉลาดเกินไป ทำให้มีปัญหากับพี่น้องเพราะเป็นที่หมั่นไส้ ทำให้สุขภาพกายและจิตก็ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แต่ในสายตากระต่ายตัวนี้ KRABBITเป็นคนดีมาก และมีความสามารถรอบด้าน และเป็นคนที่สอนให้ROPPIEมีความกล้ามากขึ้น สอนให้รู้จักหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่เมื่อก่อนไม่เคยสังเกตเลย แล้วยิ่งเมื่อทั้งสองใกล้ชิดสนิทสนมกันมากขึ้น ได้มีโอกาสที่จะไปต่างถิ่นด้วยกันมากขึ้น ไม่แปลกเลยที่เอจะมีความรู้สึกรักและรู้สึกผูกพันของกระต่ายที่มีต่อิวัวตัวนี้จะมีมาก ถึงแม้ว่าจะคนละสายพันธุ์ก็เถอะ ในใจของROPPIEตอนนี้คิดว่าถ้ามีสิ่งไหนที่สามารถทำเพิ่อวัวตฯ